Początki Pałacu Kazimierzowskiego sięgają lat 1637-41. Zaprojektował go Giovanni Trevano dla Króla Władysława IV. Pałac miał być rezydencją letnią króla. Początkowo został zbudowany w stylu barokowym. W kolejnych latach dwukrotnie przebudowywany a w roku 1660 uległ zniszczeniom w wyniku najazdu Szwedów. Pałac był ulubioną siedzibą króla Jana Kazimierza i od niego pochodzi nazwa pałacu. W późniejszych latach pałac przeszedł w ręce Jana III Sobieskiego a w roku 1695 został doszczętnie strawiony przez pożar. Pałac odbywano w latach 1737-39. Prawdopodobnie za wzór do odbudowy posłużyły projekty J.Z.
Deybla i J.D.Jaucha. W roku 1765 lub 1766 Pałac stał się własnością Stanisława Augusta Poniatowskiego, który zdecydował się wykorzystać go na Korpus Kadetów Szkoły Rycerskiej. Przebudowy wnętrz pod potrzeby placówki dokonał Dominik Merlini. Kolejny pożar, który wybuchł w budynku w roku 1814 zniszczył większość budynków koszarowych. Później w tym miejscu postawiono dwa pawilony a Pałac zaczął pełnić funkcję siedziby Uniwersytetu a jednocześnie funkcjonowało w nim Liceum Warszawskiego. W tym czasie Pałac został rozbudowany i zyskuje klasycystyczny styl. W latach 1840-41 został zbudowany kolejny pawilon, który służył potrzebom gimnazjum. W kolejnych latach dobudowano gmach Biblioteki oraz gmach Auditirium Maximum według projektów Antoniego Jabłońskiego-Jasieńczyka oraz Stefana Szyllera. W czasie wojny cały kompleks budynków uniwersyteckich wraz z Pałacem bardzo ucierpiały. Po wojnie przystąpiono do odbudowy, którą ostatecznie zakończono w roku 1960. Współcześnie Pałac jest siedzibą rektoratu Uniwersytetu Warszawskiego. Mieści się w nim także Muzeum Historii. W roku 2006 Pałac gruntownie odrestaurowano przywracając mu dawny blask. Gmach i otoczenie Pałacu niejednokrotnie stanowiły plenery wykorzystywane do produkcji filmów na przykład kręcono tutaj sceny z „Przedwiośnia” reżyserowanego przez Filipa Bajona.
Copyright @ 2010 Zabytki