Budowa Kościoła Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Józefa Oblubieńca trwała przez 74 lata i musiała pokonać wiele trudności, aby mogła zostać ukończona. Pomysłodawcą i pierwszym fundatorem Kościoła był w roku 1642 Albrycht Wessel. Chciał on wybudować świątynię dla karmelitów, jako że nie mieli oni w Warszawie swoiej siedziby. Po jego śmierci okazało się, iż nie pozostawił on odpowiednich funduszy na dokończenie budowy, toteż zależała ona od kolejnych darczyńców. Wśród fundatorów znaleźli się : Jan Kazimierz, Michał Czartoryski, Augustyn Adam Wessel oraz Władysław Szmeling i Michał Radziejowski, który zrobił dla klasztoru najwięcej. Kościół Wniebowzięcia NMP i św. Józefa Oblubieńca został zbudowany w latach 1661-81 według projektu I.Affaita starszego. Początkowo miał on dwie boczne nawy na planie krzyża i charakter barokowy. Służył karmelitom bosym. W roku 1705 Klasztor gościł przedstawicieli Polski i Szwecji, którzy w wyniku tychże rozmów podpisali traktat pokojowy.
Przeor klasztoru utworzył tu także jedną z największych Bibliotek istniejących w ówczesnym świecie. Pierwsza przebudowa odbyła się w latach 1762-80, podczas której fasadę budynku zmieniono na nową opartą na bazie kamienia w klasycystycznej formie. Była to pierwsza fasada tego typu w Polsce. Kościół , jako jeden z nielicznych budynków Warszawy nie ucierpiał podczas wojny, toteż do czasu odbudowy katedry św. Jana pełnił funkcję prokatedry. Do najcenniejszych zabytków Kościoła należą ołtarze (główny i boczne). Na uwagę zasługuje pochodząca z 1664 roku ikona, która była darem Jana Kazimierza dla zakonu. W kościele są także epitafia Rafała Hadziewicza, Józefa Keniga oraz Augusta Mazaraki. Jednym z cenniejszych malowideł jest obraz autorstwa Jana Jerzego Plerscha pochodzącym z roku 1770 i przedstawiającego Zaślubiny Marii. Obraz ten został przeniesiony do Kościoła z Kościoła Dominikanów Obserwantów.
Copyright @ 2010 Zabytki